Praktijkvoorbeelden

Voorbeeld 1: Een ondernemer van een klein bedrijf had alles zelf van nul opgebouwd, stak héél veel tijd en energie in zijn bedrijf maar zat met kleine winstmarges, redelijk lage omzet, hoge prijzen en deed ook nog eens bijna alles zelf.
Hij werkte wel samen met een producent maar die was ver verwijderd van zijn woonplaats, wat ook niet heel handig was.
Nadat hij mij z'n verhaal had verteld en ik een overzicht had van zijn verhaal, werkwijze, prijzen, omzet en partners, werd het mij meteen duidelijk dat de oplossing was dat hij op zoek moest gaan naar een overnemer.
De zwakste schakel in zijn onderneming was immers... hijzelf. 
Dat bedoel ik niet denigrerend uiteraard want hij had alles zelf opgebouwd maar zijn blinde vlek was dat hij een controlefreak was en alles zelf wilde doen.
Hij zag z'n bedrijf als een stuk van zichzelf en moest leren loslaten.
Als het bedrijf wilde groeien en leefbaar worden, moest hij een stap opzij zetten.
Enkele maanden nadat ik een overname had geadviseerd, werd het bedrijfje opgekocht door een van de grootste bedrijven in België. 
De droom van vrijwel elke ondernemer.
Het gaf het bedrijfje, en de ondernemer die mee aan boord bleef, alles wat het ontbeerde: structuur, steun, ervaring, netwerk, een veel grotere afzetmarkt én een veel betere onderhandelingspositie.
Tussen mijn advies en de overname zaten geen 6 maanden.

Voor alle duidelijkheid en héél belangrijk: Het bovenstaande advies lijkt simpel, maar dat is nét mijn gave natuurlijk.
Als je het bovenstaande verhaal leest, na de feiten, spreekt het verhaal voor zich maar dat is altijd zo.
In het voorbeeld van de ondernemer kwam hij niet met de vraag "Hoe word ik overgenomen?".
Zijn vraag was "Mijn bedrijf loopt niet goed, kan je me helpen aub?".
Dat is iets totaal anders.
Het is dan kwestie voor mij om te duiden waar en waarom het misloopt.

Dit verhaal krijgt trouwens nog een interessant staartje want enkele jaren na de overname kocht de man z'n bedrijfje terug.
Loslaten bleek m.a.w. blijkbaar moeilijker dan gedacht maar dat voorgevoel had ik al.
Wel zette de man later alsnog een stapje opzij waarna de zakencijfers na vele jaren in het rood, opnieuw wat positiever werden.
Werd de les van loslaten nu toch geleerd? Wie weet...
Ik duid patronen maar daar eindigt mijn verantwoordelijkheid, het patroon loslaten moet je zelf doen.

Voorbeeld 2: Een man, Chief Legal Officer (CLO) van een beursgenoteerd bedrijf, vroeg mij om advies in een kwestie met de Chief Financial Officer (CFO) van hetzelfde bedrijf.
Hijzelf was als CLO verantwoordelijk voor zijn afdeling van een 5-tal medewerkers.
Zijn team deed het uitmuntend, zonder enig incident in de afgelopen jaren wat uitzonderlijk is en werkte daarnaast ook héél goed samen en in een goede sfeer.
Kortom, je kan je bijna niet beter wensen!
Alleen was er in het bedrijf een CFO waar het niet mee boterde en die, ondanks dat alles op wieltjes liep, problemen zocht.
Wie zoekt die vindt, dus er was altijd wel iéts waar ze niet tevreden van was of commentaar op had.
Bovendien waren er quasi elke week aanvaringen tussen de CFO en de CLO z'n teamleden, en stond het legal-team onder supervisie van de CFO...
Mijn cliënt, de CLO, vroeg mij wat hij moest veranderen of verbeteren om er voor te zorgen dat de dagelijkse stress verdween en de CFO toch tevreden was.

Ik zei hem echter dat deze denkwijze verkeerd was omdat dat de oplossing nooit ligt op het niveau van het probleem (dat leende ik van Einstein).
Het was immers geen kwestie om de CFO tevreden te stellen.
Waarom? Omdat die toch nooit tevreden zou zijn en bovendien was de CFO tevreden stellen niet zijn verantwoordelijkheid.
Het patroon dat hier op de achtergrond speelde was dat hij een fout beeld had van verantwoordelijkheid.
Hij dacht dat hoe meer hij zijn best deed, dat de andere dat uiteindelijk zou inzien en daardoor van mening of houding veranderen.
Maar dat is een illusie uiteraard, want de andere zal pas veranderen als die daar zin in heeft.
Bovendien is het een illusie om te denken dat jouw gedrag ervoor zorgt dat de andere verandert.
De oplossing was dus een verandering van houding, meer bepaald dat hij niet verantwoordelijk is voor hoe andere mensen zich voelen, wat andere mensen van hem of zijn werk vinden, en anderzijds dat hij niet meer kan doen dan zijn best.
Verantwoordelijkheid wordt vaak verward met jezelf kapot werken of het iedereen naar zijn zin maken, terwijl het daar niks mee te maken heeft.
Het was deze foute perceptie van verantwoordelijkheid die voor stress zorgde bij de CLO.
Vanuit een hoger perspectief kan je zeggen dat de CFO op dat zwakke punt kwam duwen zodat de CLO het patroon kon zien en loslaten.
Zo werkt het quasi altijd, de kleine dagelijkse ergernissen wijzen vaak naar iets dat geheeld moet worden in jezelf.
In dit geval het thema verantwoordelijkheid. 
De man begreep dat hij enkel verantwoordelijk was voor zijn werk én zijn team, en vermits dit allebei fantastisch goed was, eindigde daar zijn verantwoordelijkheid en was zijn job gedaan.
Wat de CFO daar van vond was van geen enkele tel.
Dit inzicht was bevrijdend voor de man in kwestie en, toeval of niet, enkele maanden later werd de CFO bedankt voor bewezen diensten.

Voorbeeld 3: Ik kwam ooit bij een zaakvoerder waar ik een verkennend gesprek mee had om samen te werken.
Alhoewel ik daar niet als adviseur was, en de toekomstige samenwerking ook over iets anders dan advisering ging, stelde de man op een bepaald moment toch een vraag.
Blijkbaar had hij steeds wederkerende problemen met het innen van facturen en daar had hij duidelijk last van vermits hij het eerlijk en open aan een onbekende (ik dus) vertelde.
Hij vroeg me waarom hij met dat probleem zat.
Alhoewel ik de man niet kende en nooit eerder had gezien zei ik: "Dat komt omdat je nog geld aan je broer moet".
Ik schrok van wat ik net zei en de man uiteraard ook.
Hij zei "Hoe weet je dat?".
Ik zei "Geen idee".
Hij dacht dat ik zijn broer kende, maar ik wist uiteraard niet dat hij een broer had vermits ik deze man voor het eerst in mijn leven zag!
Hoe komt het dat ik het dan wist? Ik heb er geen verklaring voor buiten het feit dat ik soms informatie uit de lucht pluk.
De woorden vlogen ook uit mijn mond, het was geen kwestie van nadenken over de potentiële oorzaak.
Neen, het was meteen na zijn vraag dat ik antwoordde.
Uiteindelijk kwam het niet tot een samenwerking met de man, maar dat had niks met dit voorval te maken.
Ik heb hem nadien niet meer gezien, en begrijp dat hij misschien geschrokken of wantrouwig was geworden, maar ik hoop dat de info hem geholpen heeft.

Alleszins was ook dit weer een voorbeeld van het feit dat de oplossing van het probleem zich op een ander niveau bevindt dan de oorzaak: de stress over de onbetaalde facturen wezen naar stress over een openstaande schuld bij familie.
Als je dat oplost, verdwijnt de stress van de openstaande facturen.
Niet omdat klanten dan plots wel gaan betalen maar omdat het patroon werd geduid en losgelaten.
Zo verdwijnt ook de bijbehorende emotie en het lijden.
Daar gaat het eigenlijk om, dat je niet meer lijdt onder het gedrag van anderen.

Voorbeeld 4: Een cliënt van midden in de dertig zat figuurlijk vast.
Hij was niet gelukkig, zag niet hoe hij uit zijn situatie kon geraken, en dat maakte hem moedeloos en gefrustreerd. 

Tijdens onze sessie werd al snel duidelijk dat hij naar iets totaal anders verlangde dan zijn toenmalige job in de IT-sector.

Hij wilde eigenlijk werken... met de natuur.

Maar die wens had hij nooit uitgesproken. Waarom had hij dat niet gedaan? Omdat dit net zijn onbewust patroon was! 

Wie als kind emotioneel verwaarloosd werd, denkt onbewust dat ie niet belangrijk is, incl. gevoelens, omdat ze nooit gespiegeld werden door de ouders.
Zo'n kind verdringt dan wat hij echt wilt of voelt en gaat pleasen als patroon.

Het leven dat het dan eigenlijk wilt of voelt maakt plaats voor een onoprecht leven, 'een leven zoals het hoort' want het onbewuste programma of patroon dat je als kind aanleerde ("mijn gevoelens zijn onbelangrijk") loopt gewoon verder op automatische piloot tot je het patroon ziet en duidt.

Voor alle duidelijkheid en héél belangrijk: in de sessies zeg ik dit allemaal niet! Ik duid enkel waar iemand blokkeert.
Het is geen therapie of dergelijke, het zijn geen lange praatsessies of emotionele drama's. 
Ik merkte gewoon op waar hij blokkeerde en liet hem, misschien voor het eerst in zijn leven, zijn eigen wens uitspreken.
Dat die wens gehoord en verwelkomd werd, was eigenlijk al voldoende om zijn leven te veranderen.

Simpel, maar dat is nét mijn gave natuurlijk.
Net als een antwoord op een kwis: eens je het antwoord hebt gehoord, denk je "natuurlijk!".
Maar bij patronen gaat het om te zien of voelen wat de andere niet ziet.
In het voorbeeld liep de man vast op allerlei vlakken en kwam hij niet met de vraag "ik wil van werk veranderen, hoe doe ik dat?" of "ik zet mijn wensen en gevoelens op de tweede plaats, help mij aub". 
Zijn vraag was "mijn leven loopt niet lekker, kan je me helpen aub?".
Dat is een totaal andere benadering.

Dit verhaal krijgt trouwens nog een mooi vervolg want zijn familie bezat een stuk grond waar hij niet alleen meteen kon starten maar ook gratis zijn gewassen telen. 
Tot op de dag van vandaag werkt hij nog steeds met de natuur.

Vloog hij na de sessie op een vliegende pony de zonsondergang in? Nee.
Zijn leven kende nog altijd ups en downs, net zoals dat van ons allemaal.

Maar toen ik hem tien jaar later opnieuw zag, terwijl we samen in de natuur wandelden, wees hij naar de nabijgelegen autostrade en zei: "ik ben nog elke dag dankbaar dat ik niet meer in die file sta.”

Doen wat je graag doet maakt de ups en downs van het leven niet alleen draaglijker, het geeft ook minder stress, en een diep gevoel van vervulling en innerlijke rust.
Dat is... onbetaalbaar.

Voorbeeld 5: Een dame van een jaar of 30, die was doorverwezen door een cliënt,  belde mij al huilend op omdat ze helemaal vastzat.
Het was eigenlijk méér dan huilen, het was bijna een noodkreet.
Ik had toevallig nét plaats vrij in mijn agenda en ze kwam meteen voor een sessie, nog steeds huilend.
Nadat ik ze welkom had geheten en wat tot rust had gebracht, begon ze te praten.
Eigenlijk was het meer ratelen... over een man op wie ze verliefd was, over haar werk, wat ze deed van hobby's...
Ik kon eigenlijk niet volgen want ik kende deze dame niet, had ze nog nooit ontmoet en had geen flauw besef wat haar historiek was of wie de personen waren die ze vernoemde.
Het viel me echter op dat ze steeds naar een bepaald punt keek, links van mij naast mijn schouder.
Ik vroeg haar om te zeggen wie of wat daar was.
Ze begreep het niet maar ik wees naar het punt en herhaalde: wie of wat staat hier?
Het antwoord was: "mijn vader".
Dat antwoord was genoeg om het patroon te breken.
Er was immers vanuit de kindertijd nog een 'onzichtbare' band want haar vader was grotendeels afwezig in haar jeugd.
Dat maakte dat ze als volwassene nog steeds afhankelijk was zonder het zelf te beseffen.
Het patroon liep nog steeds op de achtergrond als een verouderd softwareprogramma, want dat doet het altijd totdat het wordt geduid.
Ze zocht nog steeds haar vader, haar ogen vertelden het.
Toen de sessie gedaan was kreeg ik nog een dikke knuffel en snotterde ze verder uit op mijn gilet.
De kosten voor de droogkuis heb ik niet doorgerekend...

Na de sessie kon ze zelfstandig verder en ik vernam enkele jaren later dat ze op haar eentje verhuisd was naar het zonnige zuiden.
Die onafhankelijkheid was maar mogelijk geworden dankzij de herkenning van het patroon van afhankelijkheid.
Trouwens, de man op wie ze verliefd was, een oudere man, stond uiteraard symbool voor... haar vader.
Van die relatie is ook niks meer gekomen, logisch want het patroon en de bijbehorende vader-behoefte was weg.

Dit was opnieuw een simpel verhaal, maar zoals in de vorige voorbeelden benadruk ik graag dat deze dame niet bij mij kwam met de vraag "ik mis mijn vader, help!".
De vraag was "ik loop compleet vast, kan je mij helpen aub?".
Ik pluk de oplossing als het ware uit de lucht, dàt is mijn gave.